Een leven zonder bewegen is ondenkbaar voor Marian Fuselier

Hardlopen voor de adrenalinekick en wandelen voor de ontspanning

Waar de een alleen op vakantie de wandelschoenen draagt om de omgeving te verkennen, maakt de ander elke avond een ommetje. Marian Fuselier behoort duidelijk tot de laatste categorie, al worden de stevige stappers ook altijd meegenomen in de vakantiebagage. “Ik heb de beweging nodig. Een leven zonder bewegen? Ik kan het me niet voorstellen”, vertelt ze tijdens een mooie wandeling door het Heinose buitengebied.

Wie Marian Fuselier (56) zegt, zegt eigenlijk hardlopen. Kijk de uitslagen van de loopjes uit het Sallands Cross Circuit van de laatste jaren er maar op na en je komt haar naam steevast tegen op de eerste plaats in de categorie 50+. Het komend winterseizoen is dat in ieder geval anders. “Ik pak nog wel een wedstrijdje mee, maar ik ga niet meer voor het klassement”, geeft ze aan ter inleiding van het verhaal over haar ‘verhuizing’ naar een reeks van hardloopwedstrijden in het noordelijke deel van Drenthe. “Ik vind het mooi om mijn horizon te verkennen en grenzen te verleggen.”

We verzamelen op de parkeerplaats bij het RK-kerkhof en wandelen rechtdoor langs de vijver bij Het Wooldhuis. Voordat je er erg in hebt, sta je al in een prachtige bosrijke omgeving. We zijn het roerend met elkaar eens dat het prachtige buitengebied toch wel één van de Unique Selling Points (USP’s) van Heino is. Aan alle kanten is het dorp omgeven door bossen, landgoederen en doorkijkjes in het zo typische coulisselandschap.

Hoewel haar geboortebewijs iets anders aangeeft, voelt ze zich op en top Heinose. Dat is misschien nog wel versterkt door een verhuizing en terugkeer naar Heino. Het is voor haar in ieder geval een heerlijke plek om te wonen en te sporten. “Ik ben gaan hardlopen door mijn man. Eerst was ik nog een beetje sceptisch, maar op een gegeven moment merkte ik dat het z’n vruchten afwierp. Ik krijg er gewoon energie van”, aldus Marian die dagen meemaakt dat ze zowel rent (overdag) als wandelt (avond). “De afwisseling is juist prettig en goed voor de spieren. Regen? Ach, het is niet altijd prettig, maar in principe hou ik van alle weertypes. Elk seizoen heeft z’n charme”, wijst ze ook naar het bladerdak dat inmiddels allerlei kleuren heeft aangenomen.

Hoofd leeg

Hemelsbreed zijn we deze middag nooit ver verwijderd van ons beginpunt, maar je hebt even het gevoel in een andere wereld te zijn beland. Zelf heb ik bijvoorbeeld nooit beseft dat de Paalweg zich zo uitstrekt, zelfs tot in de bossen, voordat het overgaat in de Parallelweg die ons richting het NS-station brengt. Ze heeft de pas er stevig in, maar waakt er duidelijk voor om niet te hard te gaan. “Ik ben wel zuinig op mezelf. Dat geldt ook voor het hardlopen. Ik wil mezelf niet over de kling jagen, want er is me veel aan gelegen om te kunnen blijven bewegen. Dat is ook de reden om het lekker bij loopjes van 5 en 10 kilometer te houden in plaats van te gaan trainen voor de marathon. Ik krijg regelmatig vragen of het op mijn verlanglijstje staat, maar daar ga ik dus niet aan beginnen”, aldus Marian. “Mijn probleem is wel dat ik de neiging heb om te snel van start te gaan. Eigenlijk ben ik nog niet uitgeraasd.”

We steken de Stationsweg over en gaan verder op het zandpad van de Centsweg. Een bekend weggetje voor hardlopers, wandelaars en hondenbezitters die in Heino woonachtig zijn. Marian kent het ook van de trainingen en de Winterloop van vv Heino die inmiddels geen deel meer uitmaakt van het Sallands Cross Circuit. “Het lijkt vandaag wel een wandeling die in het teken staat van ‘the best of’ van de loopjes die we in Heino hebben. Zowel de Winterloop als de Loop naar de Pomp van de Pompdagen pakken stukken uit de route die we vandaag hebben gelopen.”
“Een mooi fenomeen, dat Sallands Cross Circuit”, vervolgt ze. Door de jaren heen heb ik het echt zien groeien, maar zelf was ik wel toe aan iets anders. Natuurlijk is het hier mooi, maar in Drenthe kom je ook op hele bijzondere plaatsen. Ja, ik doe het daar ook nog wel aardig, maar winnen is voor mij niet het belangrijkste. Ik beschouw het als een mooie, harde training.”

We lopen op de Rozendaelseweg, langs kerkhof en Huize ‘De Heemel’ en steken binnendoor via een fiets- annex wandelpad richting Paalweg. Een gedeelte dat ook behoort tot het routenetwerk blijkt uit de paaltjes met letters en nummers. Zo komt een eind aan een wandeling van een ongeveer een uur. Het verschilt qua tijd waarschijnlijk niet veel van haar dagelijkse ommetje. “Echt lekker om even je hoofd leeg te maken”, geeft Marian Fuselier bij het afscheid aan. Daar ben ik het roerend mee eens. Er zijn beroerdere werkdagen…