Ziekte, lichamelijk ongemak en ouderdom krijgen Guus van Wifferen niet klein
Het telefoontje van de uitgever verraste hem. Zoveel is wel duidelijk. Als we eenmaal aan dekeukentafel zitten, wil hij namelijk graag het naadje van de kous weten. Als Guus van Wifferen (79) dan hoort dat hij de hoofdpersoon is in de rubriek ‘Beroemd in Heino’ valt zijn mond open van verbazing. “Ik? Waarom?”, roept hij uit.
Het tekent de persoon. Een bescheiden man. Harde werker. Oog voor de medemens. Het hart op de goede plaats. Het zijn slechts vier typeringen uit een grote serie kernwaarden die iedere (iets oudere) Heinoër kan beamen. ‘Effe naar Guus’ was decennialang een veelgehoorde kreet in Heino als signaal dat je naar zijn winkel ging. Een locatie waar menig kind én de ouders zich tegoed deden aan onder andere speelgoed en snoep. “Mijn achternaam was nog wel eens een struikelblok voor mensen, dus toen ik ‘effe naar Guus’ voorbij hoorde komen, viel het kwartje”, zegt hij lachend. Hij vraagt me om recht tegenover hem plaats te nemen. “Dan kan ik je goed zien. Tijdens een operatie i.v.m. kanker in de hersenen hebben ze mijn oogzenuw geraakt. Ik was van tevoren gewaarschuwd voor dat risico en het is me helaas overkomen…” In deze fase geeft het leven beperkingen, maar Van Wifferen is van nature een positief mens. “Ik ben net voor de eerste keer met de driewieler naarRaalte gefietst”, vertelt hij trots. Om er in het kader van de zoektocht naar de juiste balans meteen aan toe te voegen dat hij “daarna gruwelijk moe was.”
Kwinkslag
Het is de middag van de gemeenteraadsverkiezingen. Ondanks dat hij het een hoop geleuter vindt, gaat hij die avond er wel even goed voor zitten als de uitslagen voorbij komen. Natuurlijk heeft hij eerder op de dag ook zijn stem uitgebracht bij het dichtstbijzijnde stembureau. “Voorheen heette het stemlokaal. Daar heb ik een keer iets van gezegd, want ik vond dat ze geen stemadvies mochten geven: stem lokaal!”
De anekdote geeft aan hoe Guus van Wifferen in het leven staat. De man die het bijna tot kunst verheven heeft om een serieuze boodschap in een kwinkslag te verpakken. Het is de manier waarop hij zich vele jaren heeft ingezet voor het maatschappelijk leven in zijn dorp Heino. Een korte bloemlezing die ongetwijfeld niet compleet is: de Vereniging voor Heemkunde ‘Omheining’, de Wereldwinkel, Muziekestafette, het koor Looft den heer en de opvolger Heino Vocaal en de Algemene Ondernemers Vereniging Heino. Vaak was hij de kartrekker. “Als het draait, stap ik er uit en mogen anderen het overnemen. Lukt dat niet, dan is het ook goed. Ik kan het wel loslaten.” Voor het grote publiek is hij bekend van die speelgoedzaak waar je nog zoveel meer kon kopen. Van honderd soorten snoep tot handgeschreven treinkaartjes en vanrookwaren tot het maken van pasfoto’s voor identiteitsbewijzen. Een combinatie die in deze tijd bijna ondenkbaar is maar destijds geen opgetrokken wenkbrauwen opleverde. Het winkelvirus is hem met de paplepel ingegoten. “Als zesjarige stond ik al achter de toonbank in de winkel die mijn ouders in 1946 aan de Vlaminckhorstweg zijn gestart en waar voornamelijk mijn moeder actief was. Het was een kleine winkel. Ik denk nog kleiner dan vier bij vier meter.”
Aanbiedingen
Zijn ouders zagen al snel in dat ze met het oog op de toekomst beter af waren met een grotere winkel in het (nieuwe) hart van het dorp. Het oog viel op een braakliggend terrein naast de supermarkt van Van der Worp aan de Marktstraat. Daar kreeg de jonge Guus de kans om het ambacht van winkelier onder de knie te krijgen en een eigen handel met ijs en later fototoestellen op te zetten. “Langzaam ben ik de kant van het speelgoed opgegaan. Nee, daar was geen bijzondere reden voor. Ik was in mijn jeugd niet bovenmatig geïnteresseerd in speelgoed. Ik keek er meer met een commerciële bril naar. Ik zag een grote behoefte en dat bleek ook wel, want tijdens de eerste Sinterklaas stonden we met twintig medewerkers in de winkel”, aldus de Heinoër die door de jaren heen met veel klanten een bijzondere band opbouwde. “Maar”, spreekt hij duidelijk: “Ik was wel degene die de verkoopprijs bepaalde. Aanbiedingen? Ja hoor, één voor vijf gulden, twee voor tien gulden…” ‘Effe naar Guus’ werd een begrip. Niet alleen in Heino en het buitengebied, maar ook in Raalte. “Ik kreeg de kans om daar een speelgoedwinkel over te nemen en zoiets komt niet vaak voorbij. In die tijd was ik ook nog overal aan het lesgeven en helaas moest ik uiteindelijk wel een keuze maken. Dat werd de winkel in Heino en het lesgeven. Als je me vraagt wat ik achteraf anders had willen doen, dan was ik misschien wel alleen gaan lesgeven. Dat is toch het allermooist!”
Levenswerk
Het commerciële gevoel was zeker aanwezig, maar Van Wifferen wist heel goed dat het vooral draait om goed en eerlijk advies. Terwijl op de achtergrond klassieke muziek klinkt, leunt hij iets naar voren. “Soms kwam er een jochie in de winkel. Die had dan heel wat moeite gedaan om honderd gulden bij elkaar te sparen voor een autobaan. Dan wees hij naar het gewenste exemplaar en dan gaf ik toch aan dat hij dat beter niet kon doen omdat die auto’s gemakkelijk uit de bocht vlogen. Dan mis je misschien iets qua verkoop, maar dat krijg je elders terug want in een dorp gunnen ze je wel de handel. Ja, ik ben ervan overtuigd dat ik het daardoor ook in deze tijd nog wel had gered.” Dankzij Ina, zijn vrouw én steun en toeverlaat, was hij dag en nacht in touw met zijn levenswerk. Met de winkel, het vrijwilligerswerk en de vele vergaderingen. “Soms wel vier op een avond. Vaak in de kelder van de winkel. Dat was het domein van de kinderen, maar dan moest de jeugd even uitwijken.”
Die kinderen waren vier eigen kinderen en dan kwamen er geregeld ook nog pleegkinderen over de vloer. “Mooi om te zien hoe die jongens met elkaar omgingen. Als de pleegkinderen weer (even) weg waren, werden ze echt gemist. Dat klaarstaan voor een ander brengen ze nu over op hun eigen kinderen.” We zijn inmiddels een uur verder. Vele verhalen zijn de revue gepasseerd. “Kun je hier wel iets van maken?”, vraagt hij zich oprecht af. En tot slot nog één keer de boodschap: “Hemel me aub niet teveel op!”
